اطلسی ها

۱۷ بهمن ۱۴۰۱

لبخند، چقدر حال دریا خوب است

این آینه، این حال تماشا خوب است

خوب است بهار و دیدن هر شاخه

یک پارچه گل به باغ و صحرا خوب است

باران زده، آواز قناری در باغ

عشق است چقدر این هواها خوب است

تابیده به هر گوشه مسیح خورشید

در هر نفسش نور تو پیدا خوب است

هر گوشه بهشت است ولیکن پیداست

دیدار تو در صحن تو مولا خوب است*

*و من یمت یرنی

اطلسی ها...

همه چيز نسبتا عادي بود. قدم هايم را آهسته تر كرده بودم و با دقت بر مي داشتم. با وجود همه سر و صدا ها و تير در كردن ها بدون اين كه مثل بچه ها سكندري بخورم رسيدم آخر هاي گودال. فهميده بودم چه كار مي خواهند بكنند . با علي نقشه درست و درماني كشيده بوديم. به دو سه تا از بچه هايي كه سالم بودند هم گفته بوديم. علي از آن باري كه از ساختمان سقوط كرده بود روي پشته شن و از بختش هم زمان شده بود با خالي كردن بار جديد تجربه ي خوبي داشت. ميدانست و گفته بود كه چه طور توانسته بود خودش را از زير آن همه شن و ماسه در بياورد. گفته بود كه نفسش چه طور به شماره افتاده بود و دستانش كه فكر كرده بود شكسته اند چه طور لاي شن ها گير كرده بود. علي شنيده بود و بقيه هم همين طور كه توي بانلاق نبايد دست و پا زد و شن كمي كه نه خيلي بد نر از باتلاق بود . علي گفته بود آن بار ناخودآگاه مثل كرم شده بود و لوليده بود زير شن و ماسه ها. شن و ماسه هاي تر و خيس. از يخ كردن بدنش گفته بود در لحظه اول، ازقبل از اين كه فكر كند دستانش شكسته . در همان مدت كوتاهي كه از ماشين پياده شان كرده بودند و گودال و لودر را ديده بود نقشه اش را به ادريس گفته بود. تجربه ي دفن شدنش را اما بچه ها از يكي دو روز قبل از عمليات به ياد داشتند. علي گفته بود قدم اول اين است كه خودشان را روي سينه كش خاك قرار دهند و هر چقدر مي توانند از آن بالا بيايند بعد بايد جايي پايشان را محكم كند به سنگي زيشه درختي چيزي و مهم تر از همه اين كه طوري روي خاك خودشان را بيندازند كه انگار كه سجده كرده اند. يعني بين شكمشان و خاك فاصله باشد. علي گفته بود هر بار كه لودر بر مي گردد تا خاك جديد بردارد بهترين وقت است كه خودمان را پرت كنيم و بالاتر بياييم (Why اطلسی ها...